گزارش ویژه: تیم منتخب تاریخ میلان
در حالی که تنها
چند ساعت تا دیدار بزرگ این هفته لیگ قهرمانان بین تیم های رئال مادرید و
میلان باقی است، Goal.com بهترین های تاریخ دو تیم را انتخاب کرده و از
خوانندگان خواسته که به این پرسش پاسخ دهند که در صورت رویارویی این دو
تیم، کدام تیم پیروز خواهد شد؟
تيم منتخب میلان
لورنزو بوفون (59-1949)
بوفون اولین بازی اش برای میلان را در 20 سالگی انجام داد و در طول یک
دهه همراه با روسونری، چهار بار اسکودتو را فتح کرد. او یکی از ارکان اصلی
اولین تیم بزرگ و قدرتمند میلان بود، تیمی که مثلث معروف سوئدی را در
اختیار داشت. لورنزو بوفون که با جان لوئیجی بوفون، دروازه بان اول
یوونتوس و تیم ملی ایتالیا نسبت خویشاوندی دارد، 16 بار نیز پیراهن تیم
ملی ایتالیا را به تن کرد.
فرانکو بارزی (97-1977)
می توان او را در کنار فرانس بکن باوئر و گائتانو شیره آ، یکی از
بهترین لیبرو های تاریخ فوتبال دانست. بارزی که به عنوان بهترین بازیکن
قرن بیستم ایتالیا انتخاب شده است مانند مالدینی، تنها در یک باشگاه بازی
و در تمام طول دوران بازیگری اش، تنها پیراهن میلان را به تن کرد. او شش
بار قهرمان اسکودتو شد و سه بار نیز لیگ قهرمانان را فتح کرد و زمانی که
از دنیای فوتبال خداحافظی کرد، باشگاه میلان پیراهن شماره 6 او را به
تالار افتخارات باشگاه سپرد. او 81 بازی نیز برای تیم ملی ایتالیا انجام
داد و کاپیتان تیمی بود که در سال 1994 در آمریکا، نائب قهرمان جهان شد.
کارل هاینز شنه لینگر (74-1965)
این مدافع درخشان و بلوند آلمانی را بسیاری با گلی که در آخرین دقایق
بازی با ایتالیا در نیمه نهایی جام جهانی 1970 به ثمر رساند و موجب تساوی
3-3 دو تیم شد، در یادها دارند (آن بازی که به بازی قرن معروف است را در
نهایت ایتالیا 4-3 برد). او در 9 سال حضورش در میلان، یک بار اسکودتو، یک
بارلیگ قهرمانان اروپا، دو بار جام برندگان جام اروپا و سه بار نیز کوپا
ایتالیا را فتح کرد.
پائولو مالدینی (2009-1984)
مالدینی که یکی از اسطوره های تاریخ فوتبال است، حدود یک ربع قرن در
بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرد. او اولین بازی اش برای میلان را در
سال 1985 انجام داد و سرانجام نیز رکورد بیشترین بازی با پیراهن میلان و
همین طور در سری آ را به خود اختصاص داد. او 7 بار قهرمان اسکودتو شد و
پنج بار نیز جام قهرمانی باشگاه های اروپا را بالای سر برد؛ او با 126
بازی، رکورد بازی های ملی ایتالیا را نیز در اختیار دارد. مالدینی که
درخشان ترین مدافع چپ تاریخ فوتبال است، به عنوان مدافع میانی نیز بازی
های درخشانی را به نمایش گذاشت.
نیلز لیدهولم (61-1949)
این بازیکن سوئدی یکی از اسطوره های تاریخ فوتبال است. او یک پاسور
قهار بود و در موردش گفته می شود که دو فصل را بدون اینکه حتی یک پاس
اشتباه بدهد، پشت سر گذاشت. زمانی که او سرانجام یک پاس اشتباه داد،
طرفداران میلان در سن سیرو، پنج دقیقه پیاپی او را تشویق کردند. لیدهولم
به همراه گونار گرن و گونار نوردهال، مثلث سوئدی معروف میلان را تشکیل می
دادند. او همراه با میلان چهار بار اسکودتو را فتح کرد و بعدها مربیگری
میلان و رم را برعهده گرفت.
فرانک رایکارد (93-1988)
رایکارد علاوه بر اینکه یک هافبک دفاعی با تکنیک بود یک مدافع در کلاس
جهانی نیز محسوب می شد اما هیچگاه به اندازه ی هموطنانش در میلان، گولیت و
فن باستن، مورد توجه قرار نگرفت. او با پیراهن روسونری دو بار قهرمان
اسکودتو و دو بار نیز فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد و در سال 1990 نیز گل
پیروزی بخش تیمش در فینال در مقابل بنفیکا را به ثمر رساند. او دوران ملی
پرماجرایی را نیز سپری کرد و با هلند قهرمان یورو 88 شد. او در کتاب
خاطراتش ماجرای درگیری اش با رودی فولر در جام جهانی 1990 و آب دهانی که
به سوی او پرتاب کرده را شرح داده است.
روبرتو دونادونی (96-1986 و 99-1997)
ایتالیا مدت ها از داشتن "بال"هایی در کلاس جهانی محروم بود اما
دونادونی در این بین یک استثنا به حساب می آمد. میلان در سال 1986 در
رقابت با یوونتوس، توانست دونادونی را به خدمت بگیرد و در طول یک دهه، او
به همه جام های مهم در سطح باشگاهی رسید. این بازیکن تکنیکی و زیرک، 63
بازی نیز برای تیم ملی ایتالیا انجام داد اما تاسف برانگیز اینکه بسیاری
او را با پنالتی ای که در نیمه نهایی جام جهانی 1990 مقابل آرژانتین از
دست داد، در خاطر دارند.
جیانی ریورا (79-1960)
او که به "پسر طلایی" مشهور بود،اولین بازی اش در سری آ را در 15 سالگی
برای تیم شهر زادگاهش، الساندریا، انجام داد. او سپس به میلان پیوست و 19
سال برای این تیم بازی کرد و در طول این مدت، علاوه بر جام های ریز و درشت
دیگر، سه بار اسکودتو و دو بار نیز جام باشگاه های اروپا را به دست آورد.
عملکرد او در فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1969 در مقابل آژاکس که
به پیروزی 4-1 میلان انجامید به عنوان یکی از بهترین نمایش های فردی تاریخ
جام های اروپایی شناخته می شود. همین مسئله موجب شد تا او در آن سال توپ
طلای اروپا را فتح کند، هرچند مانند دیگر پسر طلایی فوتبال ایتالیا،
الساندرو دل پیرو، هیچ گاه در بازیهای ملی نتوانست به این اندازه تاثیر
گذار باشد.
ژوزه آلتافینی (65-1958)
بسیاری آلتافینی را بهترین بازیکن برزیلی تاریخ سری آ می دانند. او در
248 بازی برای باشگاه، 168 گل به ثمر رساند و در طول هفت سال حضورش در
باشگاه، جام های متعددی را بالای سر برد. بهترین لحظات این مهاجم برزیلی
در فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1963 در ویمبلی رقم خورد؛ جایی که
او موفق شد در مقابل بنفیکا که اوزه بیو را در اختیار داشت، هر دو گل تیمش
را به ثمر برساند و موجب پیروزی 2-1 میلان شود. او بعدها به ناپولی و
یوونتوس رفت و در یووه نیز موفقیت های بسیاری کسب کرد. او سرانجام در سن
38 سالگی و بعد از نزدیک به 18 سال بازی در سری آ، شبه جزیره را ترک کرد.
مارکو فن باستن (93-1987)
فن باستن که او را یکی از کامل ترین مهاجمان تاریخ فوتبال می دانند،
راس نهایی مثلث هلندی تیم میلان بود. او سه بار توپ طلای اروپا و اسکودتو
را به دست آورد، دو بار قهرمان جام باشگاه های اروپا شد و در 168 بازی
برای میلان، 108 بار گلزنی کرد. او برای هلند نیز یک ستاره ارزشمند بود و
گل خیره کننده ای که در فینال یورو 88 مقابل شوروی به ثمر رساند، از خاطره
ها محو نخواهد شد. او در 29 سالگی به دلیل مصدومیت از دنیای فوتبال
خداحافظی کرد.
گنار نورد هال (56-1949)
نورد هال با رکورد شگفت انگیز 210 گل در 257 بازی برای میلان، نه تنها
بهترین گلزن تاریخ باشگاه است بلکه بعد از سیلویو پیولا دومین گلزن برتر
تاریخ سری آ است. او پنج بار آقای گل سری آ شد، دو بار اسکودتو را فتح کرد
و در ضمن در 43 بازی برای تیم ملی سوئد، 33 گل به ثمر رساند.